Naar Engeland!

      Geen reacties op Naar Engeland!

Waar ik me ongeveer een jaar op had verheugd, ging nu echt gebeuren. Ik had al contact opgenomen met mijn gastgezin en wist al hoe ze heette, hun leeftijd en dat ze 4 katten hebben. Daar was ik heel blij mee.

Mijn wekker ging om 4.50, toen kon ik nog 10 min snoozen en dook ik snel onder de douche. De laatste douche onder onze lekkere grote douchekop. Toen ik klaar was, moest ik nog snel eventjes mijn toilettas in mijn koffer doen (daar zat vloeistof in en mocht niet in mijn handtas) en kon de koffer naar beneden. De koffer woog 19,6 kilo. Netjes, want ik mag maar 23 kilo. Toen mijn handbagage op de weegschaal en de ene tas woog 7 kilo en de laptoptas had ik niet gewogen. Ik kon me alleen niet voorstellen dat die 6 kilo zou wegen, ik mocht immers 12 kilo aan handbagage meenemen. Dus wij alle bagage mee naar beneden, laatste dingen opgeruimd en in de auto gezet.

Rond 6 uur / kwart over 6 stapte wij in de auto en reden naar het vliegtuig. Hoe dichter bij het vliegtuig, hoe zenuwachtiger ik werd. Uiteindelijk namen we de afslag en zag ik KLM vliegtuigen staan. Oké, toen werd ik echt zenuwachtig.

Op het vliegveld aangekomen, met mijn tassen naar de juiste balie en daar gewacht op Elsa. Zij kwam ongeveer een kwartier later aan. Toen zij er was, laatste afscheid genomen van mijn ouders, zusje en lief vriendje. Daar gaan we, dacht ik. Toen bij de balie tassen ingeleverd, bleek het dat mijn handtas 2 kilo te zwaar was :o. Maar gelukkig werd dit door de vingers gezien en hoefde ik niet meteen tientallen euro’s erbij te betalen. Toen zijn Elsa en ik naar de juiste gate gelopen, nog even laatste plasje en op naar het vliegveld. Handtassen door de douane en in de bus wachten tot we naar het vliegveld gingen rijden.

Bij het vliegtuig, snel naar binnen en mocht ik bij het raampje gaan zitten. Toen we uiteindelijk weg reden en het verhaaltje van de stewardessen aangehoord hadden, was het tijd om op te stijgen. Dit vond ik echt eng in eerste instantie, maar uiteindelijk viel het wel mee. Ik bleef naar buiten kijken om te kijken hoe snel we van de aarde af gingen. Jammer genoeg was het bewolkt en kon ik al snel niks meer zien. Toen we boven de wolken waren, leek het net witte golven van wolk. Het was echt mooi en al helemaal door de manier hoe de zon op de wolken scheen. Ik snel mijn telefoon weer aangezet en een foto gemaakt van het uitzicht. Soms zag ik tussen de wolken door nog iets van land, maar of dat Engeland of Nederland was? I have no idea. Boven werd ik nog wel misselijk en duizelig, maar dat werd minder toen ik wat gegeten had. Toen we uiteindelijk gingen landen, merkte ik dat pas toen ik naar buiten keek en het land dichterbij zag komen. Op het moment dat de wielen de grond raakte, voelde je een stoot maar niet dat ik het eng vond. Ik had het me allemaal erger voorgesteld dus het viel uiteindelijk allemaal mee.

Aan land hadden we onze handbagage gepakt, onze koffers gepakt en gingen op zoek naar een treinstation. Aangezien mijn handbagage en koffer zwaar waren, was ik het lopen al snel zat. Toen we bij een raar metro / trein / ding aan kwamen, konden we instappen en die bracht ons naar het treinstation in Birmingham. We zaten daar hooguit 2 minuten in of iets. Er was ook nog een Nederlandse jongen die steeds dezelfde route nam dan wij, behalve bij Birmingham The Street. Daar namen wij een andere trein dan hij. Vond het wel grappig, niet dat hij iets zei ofzo. Toen we van Birmingham International naar Birmingham The Street waren gereisd, konden we met de trein richting Cheltenham. Alles samen duurde ongeveer 1,5 uur. Alles viel reuze mee en werkte niet tegen. In Cheltenham aangekomen, stond het gastgezin van Elsa al te wachten. Op een één of ander manier weet je gewoon meteen dat zij het zijn, best wel raar eigenlijk. Jason (mijn gastouder) was iets later, maar ook hem herkende ik meteen. Ik had Marine (zijn vrouw) opgezocht op facebook, dus ik had al een beeld van ze.

Jason pakte mijn koffer aan en vroeg wat ik er wel niet had zitten, ik had hem gewaarschuwd dat die zwaar was… Bij het huis aangekomen, ontmoette ik Marine en liet Jason alles zien. Ook vertelde hij hoe alles in zijn werk ging en een beetje de regels. Er is nog een ander student uit Japan, Maki. Ik weet niet of ik haar naam goed schrijf, maar zo zeg je het. Zij is vorig jaar juni gekomen en blijft tot dit jaar juni. Ze volgt een opleiding met massage. Geen idee verder, heb mezelf alleen nog maar aan haar voorgesteld en daarna niet meer gezien. Maki maakt haar eigen eten dus ze at ook niet met ons mee. Buiten dat, zij heeft dus de grote kamer dus kreeg ik de kleine. Het is niet erg, nu kan ik ook niet veel rotzooi maken. Ik heb gewoon een bed, bureautje waar net mijn laptop en muismat op kan, kastje, rek waar ik dingen aan kan ophangen en 2 schapjes en een nachtkastje. Het is wel lekker knus. Het kacheltje stond al aan, want het is super koud hier. Volgens mij is het niet goed geïsoleerd. Marine en Jason moesten even boodschappen doen, dus kon ik lekker mijn spullen uitpakken en installeren. We aten voor de makkelijkheid gewoon een pizza van Domino’s die me goed gesmaakt heeft. Rond een uur of 20.00 was ik echt moe. Beneden was het koud en was eindelijk een beetje opgewarmd. Ik was compleet aan het inkakken. 20.00 uur hier is 21.00 uur in Nederlandse tijd en aangezien ik al vanaf 5 uur op was, met super zware tassen had moeten sjouwen en me had moeten concentreren op het Engels, had ik het gehad. Ik heb ik het kunnen redden tot 21.00, toen ben ik lekker naar bed gegaan en ben snel in slaap gevallen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *