Een ongeluk zit in een klein hoekje

      Geen reacties op Een ongeluk zit in een klein hoekje

Het is donderdag 14 juli, tegen half 5.. het is de hele dag al kl.. weer en de regen komt met bakken uit de lucht vallen.

Ik rijd in mijn Carrosje (omdat ik vond dat Coen met de Volvo naar zijn werk moest gaan) net van mijn werk weg, wacht op een auto omdat deze voorrang heeft. Baal eventjes dat ik geen radio (de code weet ik niet meer) heb, want dat is wel gezelliger in de auto met dit weer. Telefoon ligt naast me, twijfel of ik toch even niet de meiden bericht dat ik naar huis kom. Nee, het weer is te slecht en ik ben straks toch thuis. Geniet van het idee dat ik de volgende dag maar een halve dag moet werken en dat we een week later vakantie hebben.

Ik trek op, ga de voorrangsweg op, zag een grijze auto, hoorde een knal, airbags uit (wat een stank, dacht dat de auto in brand stond) en stond dwars over de weg stil.. En toen kwam ik erachter dat het foute boel was.

20110719-105919.jpg

Mijn borst deed zeer, maar ik kan uit de auto, sta naast de auto, zie dat ie er niet leuk uit ziet, begin te trillen, krijg het koud, ga weer in de auto zitten en zoek mijn telefoon om Coen te bellen. Ligt niet op de stoel naast me..waar? Wel komisch gezicht.. In de airbag..

Coen gebeld, probeerde het zo rustig mogelijk te doen. Hij zou binnen een half uur er wel zijn. Daarna heb ik Emmy gebeld, onze officemanager, ook zij moet het weten. Ze vroeg of ik wilde dat ze even kwam en dat vond ik fijn. Iemand die ken. Zij en Katja waren er snel bij en dat was zeer geruststellend.

Hulpdiensten waren er snel bij.. Hoorde over hoeveel ambulances er zouden komen en dat er zelfs een traumahelicopter besteld was. Ik schrok, hoe zou het met die andere persoon zijn. Werd verdrietig en aardig overstuur. Ik heb een paar keer gevraagd hoe het, wat later bleek, met die mevrouw ging. Ik werd overstuur omdat mijn motorrijdersinstinct mij in de steek had gelaten en dat ik niet eens de tijd had om terug te schakelen, dat ik niet kon remmen, dat ik haar niet op tijd gezien heb en dat nu ook mijn dierbare auto aan gort was.. Waar ik zo zuinig op was..

Ik werd getroost door verschillende mensen: Emmy, politie, omstanders, brandweer, ambulancepersoneel.. Ik zat gewoon te beven als een juffershondje. Politie kwam een paar keer vragen hoe hard ik reed.. Ik gaf aan dat ik niet harder dan 40 kon rijden, in ieder geval reed ik in z’n drie.. harder kon ik niet, was net opgetrokken vanuit de andere weg van mijn werk.

Ik werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht (ong 200 mtr verderop). Emmy stond al op mij te wachten en niet veel later kwam Coen. En weer begon ik te huilen. Hij heeft de meiden en later mijn ouders en Michael gesproken.

Rug werd gecontroleerd en ik kreeg voor de zekerheid een kraag om. Mijn borst deed het meest pijn, maar dat werd even terzijde gelegd.

Na foto’s, ct-scan en een echo (waar een galsteen werd ontdekt, leuke bekomstigheid) werd ik om 20:30 vrijgegeven. Met medicatie mocht ik eindelijk naar huis..
De nacht was verschrikkelijk, pijn, heel veel pijn. Kon op mijn linkervoet niet staan en mijn rechterborst werkte ook niet mee… Maar ik ben met hulp van mijn Skattie er doorheen gekomen.

15-07-2011:
Coen is thuis gaan werken met ondertussen gebel naar de verzekering, politie en op zoek naar mijn Carrosje.
Zij staar bij een bergingsmaatschappij in Woerden en moet 3 dagen daar weg. Onze eigen garage gaat 3 weken met vakantie en na een belletje met papa, kan ze naar Ede gebracht worden om bij een kennis van hem onderdak te krijgen, zodat de expert kan komen kijken. Om een uur of 1 is Coen naar dat bergingsbedrijf gegaan om nog wat uit de auto te halen en mijn jasje en bloes, wat doorgeknipt moest worden, erin te leggen.

Toen ik later, veel later deze foto’s zag, werd ik toch wel even stil;

20110719-110535.jpg

20110719-110548.jpg

20110719-110600.jpg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *