Het Silverding

Lieke wilde voor haar grijze Silverwing wel een nieuw kleurtje. Allerlei mogelijkheden passeerden de revue, waaronder spuiten in een kameleonverf. We hebben nog maar niet gekeken wat dat zou gaan kosten…. En toen kwam Lieke een witte GL500 tegen. Na wat overleg, zijn we in Zoetermeer gaan kijken. Het ging om een goed onderhouden GL500, met wat bijzondere kenmerken: wit gespoten met blauwe belijning, een twee-in-een Motad uitlaat, en een cardanklok van een CX (met plek voor een achterveer..). De huidige 8 jaar in het bezit van deze eigenaar. Er viel weinig te onderhandelen, de beste man had al een BMW gekocht en had gelijke al een nieuwe uitlaat van 1400 euro nodig. Oftewel hij zat te springen om geld. Maar de motor zag er goed uit en werd door ons aangeschaft.
Silverding original

Ik was degene die erop van Zoetermeer naar Linschoten mocht rijden. Niet zo heel ver, maar ver genoeg om te concluderen dat dit mijn motor zou worden. Ik was meteen één met deze motor. Iets wat me met mijn GL1000 nooit gelukt was. Besluit was genomen, de GL1000 wordt te koop gezet en deze blijft.

in hetzelfde weekend nog de blauwe striping eraf gehaald en alle witte lakdelen overgezet op Merlijn. Alle grijze lakdelen liggen nu in opslag. Op 27 mei werd de witte Merlijn gezegend in Grubbenvorst. De dag er voor – op Koningsdag – ben ik vanaf de camping in Grubbenvorst naar Bladel gereden om wat steenrode lakdelen te halen. In het weekend daarna, vlak voordat we naar de bijeenkomst voor Theo Jansen reden, bleek de radiateur van Merlijn lek. Het Silverding was toch al half gesloopt en dus ook de radiateur er maar afgehaald. Gelukkig had Beusse er nog 1 liggen en die zijn we op 5 mei uit Alkmaar gaan halen. Het was een gezellige middag.

In de weken daarna heb ik het Silverding weer opgebouwd. Ik wilde een soort semi-naked Silverding. Ik vind de naked Silverwings namelijk erg mooi, maar het moet wel praktisch blijven. Een scherm en een paar ruime koffers moesten er dus wel op. Met de radiateur van Beus, een koplamp van André uit Den Helder en voor de rest en hoop spullen die ik nog had liggen. Ik ben blij met het resultaat en de motor rijdt heerlijk. Vanmiddag wilden we samen naar Ede. Het Silverding starten en.. geen sjoege. Huh? Met een andere accu lukte het weer. Maar waar ligt dat nu aan? Bij Michael in Ede nog even gecheckt: 14,5 V en de dynamo lijkt wel bij te laden. Misschien had ik de accupool niet goed vastgezet. Voorlopig lijkt het allemaal goed. En het is een behoorlijke metamorfose, van witte interstate naar steenrode toerbuffel. Er zijn nog een paar kleine dingen te doen, maar voorlopig kan ik rijden op het Silverdinges . eh, pardon… Silverding.

Silverding
Silverding en Merlijn

CX treff Wörnitz

Vakantie in Frankrijk. Maar net als vorig jaar valt dit samen met het CX treffen van de Zuid-Duitse CX treffen waar ik graag met zwager Michael naar toe ga. Gelukkig heb ik een – meestal (grapje Liek) – begripvolle en motorminded vrouw. Ze vond het prima als ik vanuit Frankrijk een weekend naar Wörnitz zou rijden. Ook wel een beetje eng, 630 km alleen rijden.

Vrijdag 27 juli om 7 uur vertrokken, uitgezwaaid door Lieke en de meiden. De Garmin had het begeven dus voor de navigatie was ik afhankelijk van mijn iPhone en Navigon. Op gehoor omdat het beeldscherm in de tanktas niet te lezen is en de iPhone bovendien zo warm wordt dat ie dienst weigert. Maar het ging goed. Goldwing Gandalf deed keurig zijn best. Het was wel erg warm en dat maakt de rit via Reims, Metz, Saarbrucken, Mannheim en Heilbronn een stuk zwaarder.

Om half 4 kwam ik eindelijk aan in Wörnitz. Begroet door een aantal
Duitse vrienden en natuurlijk Michael, die de tent al had staan. Ik mocht bij hem in de tent slapen. Tja, de ene helft van een tweeling of de andere. Maakt het uit? Hmm, in dit geval wel. Later voegden ook Stefan en Henk ‘Honkie’ T zich bij ons. Cosmar had aangegeven pas om 3 uur ’s nachts te kunnen vertrekken.

Door de warmte smaakte de Hefe Weissen extra lekker. Er volgden nog een paar. Zeker nadat Micha en Jürgen aangekomen waren Ik dacht nog dat het net zo licht was als ons witbier. Mijn hoofd zei de volgende ochtend wat anders….

Zaterdagochtend kwam ook
Cosmar aan. De Nederlandse delegatie maakte samen met Micha en Jürgen nog een uitstapje naar Langenburg. We hebben daar erg gelachen om de zwaar opgemaakte en met een Slavisch accent pratende serveerster.
.

20120806-150601.jpg

Helaas bleek toen we terug wilde dat Henk het sleuteltje niet had van het slot dat hij had gebruikt om zijn helm vast te zetten. Gelukkig heeft Michael altijd gereedschap bij zich en kon hij losknippen.

20120806-150755.jpg

20120806-150913.jpg
We zijn daarna teruggereden en hebben nog genoten van de overheerlijke steaks op de locatie van het treffen. Het bier heb ik maar even beperkt. Ik moest immers de volgende dag veilig terug.

Zondag alles afbreken en om 10 uur vertrokken. De eerste 180 km hebben Michael, Cosmar, Stefan en ik gezamenlijk gereden. Daarna heb ik alleen verder gereden. Onderweg kwam ik een Fransman tegen die gereedschap wilde lenen. Hij had een uur daarvoor een mooie lichtblauwe PC800 gekocht die nu niet meer wilde koppelen. ‘kabel?’ vroeg ik nog, maar het blijkt dat die koppeling hydraulisch werkt. Wist ik niet.

Om half zes reed ik de camping op en werd ik enthousiast begroet door vrouw en kinderen. Even weg heeft ook zo zijn voordelen…

Witte draak valt om

Vanochtend op de Witte Draak naar mijn werk. Snel nog even tanken aan de A12. Motor op de middenbok…huh? Valt ie zomaar om tegen de benzinomp. Gelukkig was er een behulpzame automobilist die mee wilde helpen om het bakbeest weer overeind te zetten. Geen schade gelukkig. Maar hoe kwam dat nou? Dat bleek al snel toen ik de middenbok inspecteerde. Binnen een paar tellen hield ik het linker deel in mijn handen. Finaal afgebroken. Zwaar ding dus, zo’n GL1000.

Goldwing treffen Wanroij

Vandaag de tweede dag van het internationale Goldwing treffen in Wanroij. Het is toch wel heel anders dan een CX treffen, maar er zijn ook overeenkomsten. In ieder geval is het groter en meer. Die GL1800’s zijn echt giga, en die aanhangers zij net zo groot. Er rijdt hier nu ne een GL1500 over het terrein die helemaal volgehangen is met LED lampjes. Het leek wel een kermis met die muziek erbij. Veel show, veel posers. Maar ondanks dat is de sfeer heel vriendschappelijk en hebben we er al weer een paar nieuwe vrienden bij.

Aanhanger? Waar?

Vandaag heb ik een aanhangertje gehaald. Via Marktplaats gekocht en opgehaald in Wildervank. Die jongen had ook nog een trekhaak voor een GL1000. Twee vliegen in één klap dus. Alleen een trekhaak voor de CX500 ontbreekt nog. Ik moest hem nu wel achter de Volvo vervoeren. Beetje raar gezicht. Ik heb onderweg veel lachende gezichten gezien en zelfs iemand die de combinatie fotografeerde.

Wauw! Een Goldwing!

Na lang dubben hebben we er toch één: een Honda Goldwing. Een GL1000 uit 1976 om precies te zijn. Je zou denken dat we met de CX’en en een gezellige club genoeg hebben. Op zich is dat ook zo. Maar Ron en Nicole, onze vrienden uit Almere, hebben allebei een GL1500 en zitten diep in de Goldwingclub. Ron is voorzitter van die club. En dan gaat het kriebelen. Die grote gevallen passen niet bij ons, en we zijn daarom op zoek gegaan naar een oer-GL. En het past wat meer in de lijn van de CX’en, die er natuurlijk ook in blijven. Na wat zoeken op internet hebben we hem gevonden. Na een toch hele mooie GL1000 K3 gezien te hebben, vielen we toch voor een spierwitte K1. De bijna eerste, alleen de K0 zat daar nog voor. Hij ziet er super uit voor zijn 34 jaar, maar heeft wel wat aandacht nodig. De Witte Draak heet deze, en ik heb hem van Lieke gekregen. Zij had van mij de Groene Draeck voor moederdag gekregen. Deze heb ik van haar en ik ben er erg blij mee. Vind maar eens een vrouw die het motorrijden, en vooral het bezit ervan stimuleert … Ik hoop zo snel mogelijk de bougies, olie en benzine te kunnen vervangen. En de bijgeleverde topkoffer moet er nog op. Voorlopig zal ik er op gaan rijden. Lieke vind hem te zwaar en zit toch eerder aan een Silverwing te denken. Maar hij staat haar goed, vind je niet?

Motorfamilie op de radio

Ach zo veel te vertellen en zo weinig tijd om het op te schrijven.

Vorige week zijn we op de radio geweest. Lieke is via de clubsite benaderd door een journalist van de Wereldomroep. Hij was bezig met een serie over filerijden en wilde nu eens de geneugten van de file laten horen. Op een vrijdag is hij bij ons geweest en heeft Lieke, Stephanie en mij geïnterviewd. Lieke was nog even bang dat ze vooral mij zouden uitzenden, maar mijn lief blond babbelboxje is toch vooral aan het woord geweest. Het was een erg leuk item, en dat zeg ik niet alleen als trotse echtgenoot maar ook vanuit een professionele invalshoek. Je kunt het allemaal nog eens nakijken en beluisteren op http://www.wereldomroep.nl/actua/nl/samenleving/fileleed080128 (zolang de voorraad strekt).

Zijspan

Als kat en hond

Tja, het heeft even geduurd voordat Zazu (links op de foto) en Caine (rechts op de foto) aan elkaar gewend waren. Sinds de komst van Caine was Zazu het liefst buitenshuis. En Caine vond niets leuker dan Zazu binnenshuis op te jagen, waarbij er weer het nodige van tafel viel. Maar nu hebben ze ontdekt dat ze een gezamenlijke hobby hebben. Samen naar buiten kijken. Misschien zitten ze vanavond gezellig naast elkaar voor de tv….

Caine en Zazu